Niekiemoon - Stoppen met roken dagboek

Lieve allemaal, ik ben er nog hoor, ik schrijf de laatste tijd niets maar ik ben nog wel een trouwe lezer........

Ik rook dus nog steeds, ben inmiddels weer aan de antidepressiva en ga vrij intensieve therapie volgen.

Het roken bevalt niet maar ik ben nu niet sterk genoeg om te stoppen maar ik weet zeker dat dat weer gaat gebeuren, wanneer weet ik niet, ik hoop snel.

Ik heb geen fut om te reageren hoewel ik regelmatig berichten van lieve vriendjes/vriendinnetjes lees die me raken, komt ook wel weer.

Ik ga me nu richten op de kerstdagen, gezellig met vriend, zijn zoon en mijn zoon op de 1e kerstdag en de tweede zijn we waarschijnlijk lekker saampjes, daar kijk ik dan weer naar uit want ik ben stapelgek op die vent.

Lieve allemaal, ik wil jullie hele fijne feestdagen wensen, sterkte voor wie dat nodig heeft en succes met het niet roken, probeer te genieten van de kerstsfeer dan doe ik dat ook !

Iedereen ontzettend bedankt voor al jullie lieve berichtjes naar aanleiding van m'n vorige blog, dat doet me erg veel goed.

Vanaf vandaag gelukkig weer in het normale ritme, m'n zoon weer naar school en ik thuis. M'n accu is echt behoorlijk leeg, het is een hele heftige week geweest en neem nu weer even tijd om op te laden. Vandaag was ik echter niet vooruit te branden maar dat geeft niet, mag ook wel even en dat komt weer goed. Vanaf woensdag weer sporten met m'n zus alhoewel ik daar nu helemaaaaaal geen zin in heb......maar ja, dan ben ik geweest en vind ik het weer lekker.

Ik ben op zoek, en echt wel dat ik hem ga vinden.....die beruchte knop.......ik moet die knop omzetten om weer te stoppen met roken. Ik geef niet op en de aanhouder wint en ik kan het dus gaat het weer gebeuren. Ik prik even geen datum maar ben er wel heel erg mee bezig, misschien dat ik iets later wel een datum prik maar nu even niet, misschien sta ik morgen wel op en heb het besluit genomen en de knop gevonden. Dat zou fijn zijn !!!!

Voor alle stoppers.........DIE ENE PEUK BESTAAT NIET, doe het niet............

M'n lieve zwager Eric is niet meer, afgelopen maandag is hij overleden, ik heb hem te kort gekend maar wat een geweldige vent.

Wat een onmenselijke strijd heeft hij gestreden, en gestreden heeft hij, hij wilde niet gaan, hij brak door de morfine en slaapmedicatie heen, dan wil je niet weten hoe iemand moet lijden.......

M'n vriend, Eric z'n broer is zo kapot, verslagen en verloren en zo bang dat bij hem de kanker ook voor de tweede keer terug komt..........

Ik ben er voor hem en voor de rest, meer kan ik niet doen.

Ik kom hier weer terug, wat regelmatiger en hopelijk weer wat sterker. 

Ja hoor, de eerste mooie week staat weer op m'n teller en daar ben ik trots op en heel erg blij mee !!!!

Het gaat moeilijker als de eerste keer, toen had ik 'de knop' gevonden die om moest en nu kan ik die niet meer vinden. Voel me voor de rest niet echt blij en vrolijk, ik heb het gewoon een beetje zwaar en probeer er af en toe wat humor in te gooien. Whhaahaa, ik en humor, ik heb het wel hoor maar dan moet ik goed in m'n vel zitten......

Morgen gaat m'n knul 3 dagen naar Ameland met z'n klas, dus vandaag tas ingepakt en man, wat moeten die kinderen veel spullen mee.......ook beddengoed, handdoeken, theedoek (corvee), rubber laarzen (wadlopen), regenkleding etc. etc. Ik ga ervan uit dat hij het heel leuk gaat hebben en hij zal vrijdagavond wel ontzettend moe thuiskomen......zal zorgen dat z'n kamer en bed lekker schoon zijn........

Ik leef mee met diegenen die het zwaar hebben en ik juich mee met diegenen waar het goed mee gaat !! Ik reageer wat minder maar probeer wel alles te lezen.

Hoe breek je een muur af die zich in de loop van heel veel jaren heeft opgebouwd rondom je hart...

Hoe laat je de controle los...

Hoe leer je om op jezelf te vertrouwen...

Hoe stap je uit een slachtoffer rol...

Hoe maak je het leven voor jezelf leuker...

Hoe vertrouw je erop dat een ander van je houdt...

Hoe kom ik erachter wat ik wil, wat ik voel...

Hoe....ik wil het zo graag, ik probeer het al zolang, ik kom wel vooruit maar blijf struikelen over m'n minderwaardigheidsgevoel....hoe laat ik dat nou los. Waarom kan ik niet accepteren dat mijn moeder me dit niet meegegeven heeft, waarom zie ik nou niet echt dat het gevoel dat ze me gegeven heeft dat dat niet klopt....

Ik kom er wel achter, ik ben er ook voor een deel wel achter maar het is vaak moeilijk om dat laatste taaie stuk van minderwaardigheid te laten varen....het zit zo diep, het doet zo'n pijn maar ik weet dat het niet waar is, ik weet dat ik de moeite waard ben maar het voelt niet zo.

Het is volgens mij allemaal heel simpel maar waarom maak ik het mezelf dan zo moeilijk, want ik ben diegene die het me moeilijk maakt, dat is niet meer m'n moeder want ik ben inmiddels volwassen en zelfstandig.

Is dat omdat ik dan geen verantwoording voor m'n leven hoef te nemen...

Is dat omdat ik mezelf dan als volwassene moet zien...

Is dat omdat ik.....ik kan nu niets meer bedenken terwijl ik genoeg dingen bedacht had.

'Zomaar' wat gedachten waar ik heel erg veel mee bezig ben, ik ben niet depressief, ik ben niet pessimistisch ik wil vooruit en ik kom vooruit alleen dit laatste stukje is zo taai........